logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

Interview

 

 

Interview Albany Down
In gesprek de Britse rockbluesband Albany Down

Door Nineke Loedeman

Albany-Down

Drie mannen en een vrouw spelen met classic rock doordrongen Blues of is het toch met blues doordrongen Classic Rock? De invloeden van Led Zeppelin zijn duidelijk hoorbaar, doch deze band heeft inmiddels een hele eigen stijl ontwikkeld. In Engeland worden ze bejubeld, spelen op prestigieuze festivals en hebben diverse awards in de wacht gesleept. Hun agenda is gevuld, en hun fanschare groeit dagelijks. Jo Mast heeft deze “Hottest Independant Rock Band” over Het Kanaal getrokken voor een editie van zijn MolGoesBlues 15 Februari jl. Een regelrechte primeur voor ze dus, hun eerste optreden buiten de UK, en wel in België. We zijn er natuurlijk bij en willen eerst van alles weten over deze jonge (blues) rock band.
Na het bijwonen van de soundcheck schuif ik met de vier jonge muzikanten aan de tafel voor een kort gesprek. Albany Down bestaat uit zanger Paul Muir, gitarist Paul Turley, drummer Donna Peters en bassist Billy Dedman. Een licht verhoogd adrenalinegehalte is wel te merken bij ze, maar dit ebt al gauw weg bij mijn vraag hoe ze het hier vinden. Ze branden ze los: “We vinden het geweldig deze kans te krijgen om hier te spelen. We zijn zó benieuwd hoe de mensen hier op ons reageren. Naar wat we hebben gehoord is het op het vasteland toch anders qua sfeer en mentaliteit dan in Engeland, kortom: we staan te popelen en we hebben er zin in!”

Albany-DownWat kunnen jullie vertellen over het ontstaan van de band?
AD: Paul (Turley) is het enige bandlid die al vanaf het prille begin in 2007 is begonnen. De band begon definitief vorm te krijgen met de uitbreiding van zanger Paul Muir, en bassist Billy Dedman. Na twee eerdere drummers vonden we kortgeleden in Donna Peters onze hopelijk definitieve drumster. Zij voegde zich pas in oktober 2013 bij de band, en heeft zich reeds op een fantastische manier ingewerkt. We wonen allemaal op redelijke afstand binnen een straal van 100 mijl bij elkaar vandaan, in een gebied ten noorden van London. Logistiek is dat heel goed te doen qua reizen naar optredens.”

Hoewel we liever niet in hokjes en stijlen willen denken, zijn toch de meningen ietwat verdeeld: is Albany Down nu Classic Rock of Blues? Hoe beschrijven jullie zelf de stijl van jullie muziek en door wie zijn jullie beïnvloed?

Paul Muir is er duidelijk over: “Het is zeker classic rock, met een snufje blues. Natuurlijk hebben we bluesy songs als het bekroonde  “You Ain’t Coming Home” en “Travelling Blues” maar we houden het toch echt bij rock. We houden wel van die old school muziek zoals Muse, Cream, Foo Fighters, worden daarbij ook sterk beïnvloed door bands als Aerosmith en Led Zeppelin. Maar ook nieuwere bands als White Denim en Arctic Monkeys staan op ons luisterlijstje. Donna is een echte Foo Fighters fan en ik ben o.a. fan van de Britse alternatieve rockband Young Guns en Matchbox Twenty.”

albany-downInmiddels zijn er twee volledige albums uitgebracht, “South of The City” in 2011 en “Not Over Yet” in 2013, beide geproduceerd door Greg Haver ( Manic Street Preachers). Bevatten deze albums voornamelijk eigen songs, er prijkt ook een juweel van een cover van Duffy’s “Mercy” op het debuutalbum. Hoe gaat het songschrijven in zijn werk, en is er een favoriet of speciaal nummer ?
AD: “Eigenlijk dragen we allemaal bij aan onze songs. Meestal begint een nummer met de muzieklijnen door Paul T. en wordt later beetje voor beetje uitgebouwd. Iedereen luistert naar de ruwe lijnen, en denkt na over zijn of haar bijdrage.” “Uiteindelijk, lacht Paul M. kom ik dan op de proppen met de tekst. Die dan soms vlak het opnemen ook nog eens verandert kan worden! Ik heb niet echt een favoriet nummer, of in ieder geval verandert dat wel door de tijd. Het hangt ervan af in welke stemming ik ben. Soms ben ik echt dol op het nieuwere vlotte werk, zoals “Not Over Yet“, soms ben ik meer in de mood voor een slow nummer als “Working Man“. Natuurlijk zijn de nummers soms autobiografisch, daar ontkom je niet aan. En soms realiseer je je pas later wat voor betekenis het voor je heeft. Iedere song komt tenslotte ergens uit jezelf vandaan. Het laatste album gaat voor mijn gevoel voornamelijk over het terugvinden van kracht, terwijl ik dat niet zo voor ogen had op het moment dat ik het schreef.” Ondanks dat veel drummers niet betrokken zijn in het schrijfproces, is Donna dat wel. Ze drumt niet alleen maar speelt ook gitaar en piano, en heeft reeds veel kennis en ervaring in het schrijven van songs. Donna: “Ik ontmoette de band tijdens hun John Lee Hooker Jr. tour, waarbij mijn man ook werkzaam was. De muziek sprak me direct aan en kijk, nu zit ik hier! Ik ben zeker van plan om mee te schrijven aan nummers. “Man Like Me”is één van mijn favoriete nummers.”

Albany-DownHoe ziet jullie rock-‘n-roll leven eruit: kunnen jullie van de muziek leven of hebben jullie er een reguliere baan naast. Hoe vaak treden jullie op?
AD:
“We spelen het liefst zo veel mogelijk, in de praktijk komt het erop neer dat we bijna wel ieder weekend spelen. En nee wij, de mannen, kunnen er niet van leven, wij hebben zeg maar een “gewone” baan ernaast om onze rekeningen te betalen. Natuurlijk zouden we dat wel heel graag willen; niets mooiers dan van onze passie ons beroep maken. Helaas is er slechts een karige boterham te verdienen in deze stijl van muziek, en dat terwijl gek genoeg menig coverband wél floreert en wél goed betaald wordt! Waar het verschil in succes vandaan komt is moeilijk te zeggen in ieder geval. Momenteel is Donna de enige “professional” in dit gezelschap! ”

Wat is het grootste succes van de band tot nog toe?
AD: lachend: “Vandaag hier spelen in België is in ieder geval al een hoogtepunt! Maar het is moeilijk om een specifiek ding te noemen. We zijn wel reuze trots op het feit dat we zoveel airplay van het programma van Paul Jones op BBC Radio 2 hebben gekregen. Dat betekent ongelooflijk veel voor ons. Het laatste festival in Skegness was ook echt te gek en op alle vlakken een groot succes, net als ons optreden in de legendarische 100 Club in London. Fijn is het om te zien en te horen hoe onze songs zijn gegroeid door de tijd heen. We kunnen niet anders zeggen dan dat we ons gelukkig prijzen.”
albany-down
In thuisland Engeland gaan jullie als een speer, vandaag dus jullie eerste optreden overzee. Er zijn dus zeker internationale ambities, waar willen jullie over 5 jaar zijn?

AD: “Tja, we gaan nu inderdaad heel lekker en we willen dit graag verder uitbouwen en ook zeker onze grenzen verleggen naar het buitenland. We komen terug in Europa later dit jaar, en zullen dan ook in Nederland spelen (bevestigd voor Culemborg Blues 2014). Daar kijken we bijzonder naar uit. We willen hier graag meer spelen, goede contacten opbouwen en daar gaan we vanavond mee beginnen. We hopen dat de mensen ervan gaan genieten! Over 5 jaar willen we aan de top staan! We zijn best behoorlijk ambitieus, en dat moet ook wel. Met zijn vieren willen we doorgroeien, in ons spel en in onze performance. We hebben het gigantisch naar ons zin zo en hebben veel plezier op het podium. Het zou te gek zijn om op een festival als Glastonbury te staan. Dat is al een feest om naar toe te gaan, laat staan om er zelf te spelen. Hetzelfde geldt voor het T In The Park- festival in Balado, Schotland. Komend jaar spelen we door het hele land, en gaan touren met de Billy Walton Band. Een nieuw album is ook in de planning. Momenteel zijn we al bezig met schrijven hiervoor, en het wachten is op Greg Haver om het met ons op te nemen. De hoop is om begin volgend jaar ons derde album uit te brengen.”

Inmiddels stroomt de kamer vol, en heerlijke etensgeuren dringen onze neuzen binnen. De dame en heren gaan nu eten, om straks voor het eerst een Belgisch podium te beklimmen. Ze hebben er duidelijk zin in!
(Lees hier de review van het concert.)

 
www.albanydown.com