Up Holland International Blues Festival 2017 Slideshow

 

Festivalterrein, Grolloo, 9 en 10 juni
Holland International Bluesfestival 2017

Tekst: Ans Kok-Wanten
Foto's: Jack Kok

Johan

In de stromende regen rijden we van Limburg richting Grolloo, de voorspellingen zijn qua weer, niet al te best. Maar zowaar; zodra we Grolloo binnen rijden wordt het droog en piept het zonnetje voorzichtig door de wolken.
We gaan het festivalterrein op met de verwachting blubber aan te treffen, maar het tegendeel is waar. Het hele terrein ligt vol met houten vlonders en rijplaten, niks blubber! Er is genoeg te eten en te drinken en de sfeer is prettig, ondanks dat er extra veiligheidsmaatregelen genomen zijn en iedereen gefouilleerd wordt en alle tassen open moeten.


Dag 1
Precies op de geplande tijd opent Johan Derksen het festival.
Als eerste treedt Walter “Wolfman” Washington aan, met zijn 5 man sterke band, compleet met trompet en saxofoon. Ze openen instrumentaal en dat levert meteen al een soort big-band geluid op Walter is geen prater, maar zingt des te overtuigender. Soms raakt hij zelfs heel even aan Barry White. Het geheel heeft een lekker funky / soul geluid.
Naast eigen werk speelt hij ook een aantal blues klassiekers zoals “Early in the morning”.
Jammer dat de zangmicrofoon niet goed ingeregeld is, dat maakt hem soms onverstaanbaar. Maar al met al is het een heerlijke opwarmer voor wat komen gaat.

Het publiek begint nu écht binnen te stromen, en kan meteen de tent in als Laurence Jones aangekondigd wordt als “één van de grootste talenten van de hedendaagse blues.” Met zijn band, Benett Holland op toetsen, Greg Smith op bas en Phil Wilson op drums, opent hij met “What’s it gonna be”.
Het wordt een sprankelende set met werk als “Touch your moonlight” “Something changed” en het prachtige “Thunder in the sky”. Dat laatste nummer draagt hij op aan de slachtoffers van de aanslagen in Manchester en London.
Waarna hij het eerste deel afsluit met “Live it up” waarbij het publiek vrolijk meezingt. We zijn allemaal op zijn hand....
Als toetjes krijgen we nog een aantal covers voorgeschoteld, we zingen samen “Sweet home Chicago” en “Cocaine”. Laurence straalt als de hele tent op zijn kop staat. De lat is gelegd, en op hoog niveau!

TentDe Rival Sons weten wat hen te doen staat...
Ze openen met “Electric man” en meteen is duidelijk dat dit geen (blues) rockband is zoals zovelen. Het optreden van de mannen is theatraal en strak geregisseerd.
Het ziet er daarnaast ook nog eens geweldig goed uit.
Qua geluidsvolume had het iets minder gemogen, dan was de intentie van de songs misschien wat beter overgekomen, want zelfs het prachtige “Jordan” gaat voor een deel verloren.
De band heeft in Nederland in ieder geval een redelijk grote schare fans en die is zeker aangegroeid na dit optreden. (Mocht je meer willen weten, kijk dan eens op Youtube en speciaal naar de Last FM and Gibson sessions.)

De meningen zijn achteraf verdeeld, maar dat geeft alleen maar aan dat men met het programmeren er bewust voor gekozen heeft een breed publiek te willen bedienen.

Wij gaan in ieder geval tevreden over naar de Kenny Wayne Shepherd en Band.
Die hakt er samen met zanger Noah Hunt (wat een stem heeft die man!) meteen goed met “Never looking back” gevolgd door het pakkende “True Lies”.
Kenny is eerst nog even wat afstandelijk, geconcentreerd op zijn spel, maar zodra hij zelf gaat zingen, gaat die spanning eraf. Het publiek pikt dit op en gaat helemaal los.
De band speelt een selectie van nummers uit het hele oeuvre en doorspekt dit met covers die ze opnamen voor het album “Going home”. Het publiek is uitzinnig en de band heeft heel veel plezier. Nog even een lekkere versie van “Voodoo Child” als afsluiter en dan is het helaas alweer gedaan. Laurence legde de lat hoog maar Kenny en zijn band hebben dat met gemak gehaald, dat zal zeker ook te maken hebben met het niveau en de ervaring van de bandleden.

En dan Buddy Guy!
Het is toch een vreemde gewaarwording als één van de iconen van de blues opeens in Grolloo het podium op komt. Er gaat een siddering door het publiek.
Natuurlijk, hij is bijna 81 en, zoals hij zelf ook toegeeft, hij gaat soms even de mist in maar de blues komt nog steeds uit zijn tenen. Hij komt wat traag op gang en heeft af en toe een kleine adempauze nodig, waarin Ric Jaz de honneurs waar neemt. Hij krijgt alle ruimte én terecht!
Buddy zingt met heldere stem en gaat veel oude nummers af, “Hoochie Coochie Man”, “19 years old”, “Have you ever” enz. enz.
Ondertussen entertaint hij met gitaartrucs en korte anekdotes. Hij zet het publiek naar zijn hand en laat ons “It feels like rain” zingen. Hij vraagt Laurence Jones op het podium en beide mannen stralen als ze samen van “Have you ever” via de Stones naar Clapton gaan. Dan breekt Buddy een snaar en krijgt Laurence de vrije hand om de set af te ronden.
Al met al was het magisch om dit te mogen meemaken.

Op naar dag 2!
FestivalterreinHier mag James Hunter  met zijn band het spits af bijten en dat doet hij swingend met “She’s got a way”. Wat een sfeermaker is die man. Hij heeft een typische stijl die neigt naar de jaren 50 van de vorige eeuw. Ze zetten een lekkere vrolijke set neer, afgesloten met koorzang door het publiek. Een mooie opwarmer dus voor wat komen gaat vandaag.

The Fabulous Thunderbirds; de toeschouwers die in lange rijen voor de ingang stonden zijn inmiddels grotendeels binnen en verzamelen zich onmiddellijk ik de tent. Want dit is één van de publiekstrekkers van vandaag natuurlijk!
Dat de 40 jaar ervaring van Kim Wilson te horen en te zien is mag geen wonder genoemd worden, maar uit alles blijkt dat die ervaring niks afdoet aan het plezier dat de mannen samen hebben.
Vooral Kim geniet volop als de tent met hem mee gaat in “Tuff Enuff” en “Rock this place”. Ze spelen gedegen en zonder fratsen en dat is wat gewaardeerd wordt.

Dan moeten we even wachten op The Magpie Salute.
De band heeft iets meer ruimte nodig dan de voorgaande, met z’n tienen staan ze op het podium. Een warm onthaal valt hen ten deel, want er wordt veel verwacht van deze band die voor een deel uit leden van de Black Crows bestaat.
Helaas staat het geluid zo vreselijk hard dat er al tijdens het eerste nummer een stroom richting uitgang ontstaat. Buiten klinkt er iets meer nuance door uit de muur van geluid die in de tent is ontstaan. Dat doen dan ook veel bezoekers.
De band speelt de nummers van hun debuutalbum en sluit na iets meer dan drie kwartier af met de Black Crowes klassieker “Remedy”.
Volgens sommigen is deze band een verademing, volgens anderen was het vloeken in de blues-kerk. Discussie-stof was er genoeg dus!

Vintage Trouble leverde vrijwel geen discussie op! Wat een optreden, wat een vuur! De “Troublemakers”, zoals zich zelf noemen, hadden geen 5 minuten nodig om de tent in vuur en vlam te zetten. Er werd gezongen en gedanst op “Doin’ what you were doin’” en “Pelvis Pusher”. Natuurlijk deed Ty Tailor zijn crowdsurfing act op “Run baby run” en toen was het hek écht van de dam!
Na “Crystal clarity” van hun nieuwe album deden ze zelfs nog een verzoeknummer en daarna werd afgesloten met “Knock me out”. Knock-out waren we zeker na dit optreden, zelden heb ik een band meegemaakt die zo hard werkt om het zijn publiek naar de zin te maken. Publiek

Een harde dobber om dit te overtreffen dus, voor Gov’t Mule.
En de, in eerste instantie, erg afstandelijke en ingetogen houding van de band doet daar geen goed aan. Ze trappen af met “Where’s my mule”.
Een deel van het publiek kan niet overtuigd worden door hun technisch fabuleus optreden en stroomt naar de uitgang.
Pas veel later in de set slaat de vonk over, zoals in “Soulshine” blijkt. De fans die het geduld opgebracht hebben worden beloond en gaan meer dan tevreden naar huis.

Al met al een editie van het Holland International Blues Festival die er mag zijn.
Dat smaken verschillen moge duidelijk zijn maar hier was voor ieder wat wils.

 

 

Gov’t Mule-1
Gov’t Mule-2
Gov’t Mule-3
Gov’t Mule-4
Gov’t Mule-5
Gov’t Mule-6
Gov’t Mule-7
James Hunter-1
James Hunter-2
James Hunter-3
James Hunter-4
James Hunter-5
James Hunter-6
publiek-10
publiek-5
publiek-6
publiek-9
The Fabulous Thunderbirds-1
The Fabulous Thunderbirds-2
The Fabulous Thunderbirds-3
The Fabulous Thunderbirds-4
The Fabulous Thunderbirds-5
The Fabulous Thunderbirds-6
the Magpie Salute-1
the Magpie Salute-2
the Magpie Salute-3
the Magpie Salute-4
the Magpie Salute-5
the Magpie Salute-6
Buddy Guy-1
Vintage Trouble-4
Buddy Guy-2
Buddy Guy-3
Buddy Guy-4
Buddy Guy-5
Buddy Guy-6
Buddy Guy-7
Buddy Guy-8
Kenny Wayne Shepherd Band-1
Kenny Wayne Shepherd Band-2
Kenny Wayne Shepherd Band-3
Kenny Wayne Shepherd Band-4
Kenny Wayne Shepherd Band-5
Kenny Wayne Shepherd Band-6
Laurence Jones-1
Laurence Jones-2
Laurence Jones-3
Laurence Jones-4
Laurence Jones-5
Laurence Jones-6
publiek-1
publiek-2-2
publiek-2
publiek-4
Rival Sons-1
Rival Sons-2
Rival Sons-3
Rival Sons-4
Rival Sons-5
Rival Sons-6
Walter Wolfman Washington-1
Walter Wolfman Washington-2
Walter Wolfman Washington-3
Walter Wolfman Washington-4
Walter Wolfman Washington-5
Walter Wolfman Washington-6

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 66 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help