logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Kokomo Kid – Guy Davis
Dixiefrog

Tekst: Wil Wijnhoven

Guy DavisNadat Eric Bibb ‘the big apple’ heeft verlaten mag Guy Davis zich als zijn troonopvolger betitelen van de akoestische bluesscene in die wereldstad.
Met zijn recente album “Kokomo Kid” slaat hij een iets rustigere weg in dan zijn vorige album “Juba Dance”. Maar ook hier weer met medewerking van onder meer: Charlie Musselwhite en Fabrizio Poggi.

Met de titeltrack opent het album en verteld het verhaal van Elmer Kidd, een kolenboer die leverde aan het Witte Huis en als nickname ‘Kokomo Kidd’ heeft gekregen. Zijn zoon Milton nam het werk over en deed daarbij nog wat ‘duistere zaakjes’ waardoor de naam ‘Kokomo Kid’ tot op heden een bepaalde betekenis heeft. Een mooi muzikaal verhaal dat op zodanige wijze wordt gespeeld dat het gewoon waar moet zijn. Met alle rust gezongen en gespeeld en dat zingen van Guy Davis is ‘echt’ rustgevend. Het gevoel dat ik heb bij Eric Bibb krijg ik hier ook.

Een van de mooiste songs op het album is ongetwijfeld: ‘Wish I Hadn’t Stayed Away So Long’ dat over dromen en wensen gaat. In dit geval het opnemen van een nummer samen met Pete Seeger. Een erg mooi maar ook gevoelig nummer maar ook mede dankzij het warme en sfeervolle stemgeluid van Guy Davis.

Op ‘She Just Wants To Be Loved’ horen we in combinatie met de zang ook de orgel en banjo en vooral tegen het einde aan de achtergrondzang. En die combinatie maakt dit nummer bijzonder sterk, voor mij kan die door als kippenvelletje. En nog steeds straalt de muziek de rust uit waarmee het album is gestart. Of is dit nu het mooiste nummer van het album?

Uptempo? Ja die krijgen we ook voorgeschoteld met: ‘Like Sonny Did’ een nummer met bluesharp opgedragen aan S
onny Terry. Hieruit blijkt dat Guy Davis een multi-instrumentalist is. Hij bespeelt hier de bluesharp, de banjo, de gitaar en zingt daarbij ook.
Dat Bob Dylan een beter songwriter is dan zanger bewijst Guy Davis met ‘Lay Lady Lay’. En misschien trap ik nu wel tegen de benen van de verstokte Dylan fans. Maar hier kan ik echt niet onderuit. Dit is wel zo fraai uitgevoerd dat ik ervan overtuigd ben dat de ‘grote’ meester me gelijk zou geven.
Dat geldt eigenlijk ook een beetje voor ‘Little Red Rooster’ ware het niet dat er talloze uitvoeringen van zijn. Hou je van de Stones dan vindt je hun uitvoering beter, ben je liefhebber van Sam Cooke of Otis Rush dan zul je hun uitvoering misschien wel beter vinden. Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, maar de uitvoering van Guy Davis mag er duidelijk ook zijn, vooral het harpspel van Charlie Musselwhite geeft de bluesjus aan dit nummer.
Gezellig wordt het met ‘Blackberry Kisses’, dat kan ook niet anders met deze titel en het verhaal achter dit leuke liedje. Het vrolijke komt hier vooral door de banjo.

Een nummer dat Guy geleerd heeft van Reverend John Wilkins is een echte blueskraker, ooit geschreven door Amos Easton en hier vertolkt door Guy. Een prachtig nummer dat wel heel diep de blues opzoekt met een partij slide waar je koud en warm van wordt.
Dan is de afsluiting met ‘Wear You Live Like Haeven’ van Donovan naar mijn idee een buitenbeentje. Ik denk dan toch aan de flowerpower tijd met een vleugje blues maar wel degelijk een hele frisse afsluiter van “Kokomo Kid”.
Een album met dertien songs en absoluut geen ‘dertien in een dozijn’ maar mooie degelijk composities en vertolkingen.
Guy Davis bewijst met dit album wel degelijk een opvolger te kunnen zijn van Eric Bibb.