logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Flowers Under The Bridge - Dede Priest & Johnny Clark & The Outlaws
Creeping Fig Records

Tekst: Wil Wijnhoven

Dede Priest and Johnny Clark and the OutlawsAl Jaren toeren Dede Priest en Johnny Clark & The Outlaws ieder apart met hun eigen band van bluespodium tot bluespodium in binnen- en buitenland rond. Dat Dede Priest en Johnny Clark geen onbekenden voor elkaar zijn is bekend. Vreemd dan dat het zo lang heeft geduurd voordat ze samen de studio in zijn gegaan om samen een album te maken. Zeker als je het resultaat hoort van: “Flowers Under The Bridge”.
Een samenwerking dat geresulteerd heeft in twaalf nummers, waarvan maar liefst elf stuks van eigen hand. Nummertje twaalf op het album is er eentje van: Luther ‘Snake Boy’ Johnson. En in deze twaalf nummertjes kom je eigenlijk van alles een beetje tegen. Je hoort country, southernrock, bluesrock, soul en bluesinvloeden. Bij het ene nummer meer dan het andere en dat maakt het juist zo spannend.


Geopend wordt er met: ‘You Are Love’ waarbij Hans Klerken met zijn gitaarspel er een rocktintje aan geeft dat dan weer wordt geneutraliseerd door de soulvolle stem van Dede Priest. Een pakkende song die de kwaliteiten van beiden als een mix laat horen.
En een snufje Jimi Hendrix-invloeden in de intro van ‘Willie Mae’ worden snel vervangen door viool, bespeeld door Dede. De combinatie van de soms heel ‘klein’ zingende Dede, het breekbare vioolgeluid en de wat ruigere backing van gitarist, bassist en drums, klinkt heel goed. Daar is dus heel goed over nagedacht tijdens het componeren.
Opvallend vind ik in deze toch de viool die je zelden in de blues tegenkomt, maar het is ook gedurfd.

‘Echte’ blues, een beetje kort door de bocht, is het ruim zeven minuten durende ‘What  It Is Ain’t What It Ain’t’ is een kippenvelletje waardig. Zowel Dede als Hans, Ray Oostenrijk op de bas en Leon Toonen achter de drumkit laten hier hun gevoelige kant spreken. Bij de titel kun je natuurlijk van alles denken, dat laat ik aan ieders eigen fantasie over. Ik krijg van dit nummer kippenvel. Mieters wat een gaaf nummer en dan vooral ook het ingetogen gitaarwerk spreekt hier boekdelen.

Bij het beluisteren van‘Strawberry Party’ denk in bij de intro aan southernrock, maar dat is maar heel eventjes. Door de ritmische drum- en baspartijen en de viool wordt het al snel een countryblues nummer. En als je van dit uptempo nummer bekomen bent spreekt Dede Priest nog eens extra haar stembanden aan maar dan op een hele gevoelige wijze in het nummer ‘Snowy Mountain’.
De afwisseling gaat het hele album door en hoe vaker je het album beluisterd, de muziek gaat je absoluut niet vervelen. Iedere keer weer ontdek ik nieuwe dingen die me aanspreken.

‘Lynched At The Crossroads’, een titel die geen uitleg behoeft denk ik zo. Een nummer dat het midden houdt tussen een ballad en uptempo zeg maar gerust neigend naar de bluesrock.

Met ‘Mister Don’t Lie’ wordt het album afgesloten, het originele nummer van Luther ‘Snake Boy’ Johnson heeft als titel: ‘Woman Don’t Lie’. Dede en Hans hebben dit nummer bewerkt en zodoende heeft het een aangepaste titel gekregen. Instrumentaal klinkt het in ieder geval steviger dan het originele. Natuurlijk is de zang van Dede niet te vergelijken met die van Snake Boy Johnson. Dede heeft een warme en soulvolle stem terwijl Snake Boy Johnson toch rauwer uit de hoek komt.

“Flowers Under The Bridge” vind ik een fantastisch mooi album met daarop pareltjes van songs. Of er een nummer uitspringt? Ja… er springen twaalf nummers uit.
De enige vraag die ik me stel is: ‘Waarom heeft het f*cking zolang geduurd voordat die combinatie van muzikanten zich op een album heeft gevonden….. Maar hoe het ook zij… mocht dit bij elkaar blijven dan gaan we hier absoluut meer moois van horen.