logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Slip Into A Dream – Dave Weld & The Imperial Flames
(Delmark 842)

Tekst: Wil Wijnhoven

DaveDave Weld met zijn Imperial Flames laat zich flink gelden op zijn recente album “Slip Into A Dream”. Een combinatie van rock en blues in een degelijke uptempo stijl zorgen vanaf nummer een tot en met nummer dertien voor volop vuurwerk.
Stevig gitaarwerk, rauwe zang van Dave samen met de soulvolle zang van Monica Myhre, koperblazers en zo nu en dan een bluesharp is de kenmerkende stijl van de band.
En alle songs, op “20% Alcohol na dat van J.B. Hutto is, komen van de bandleden zelf of ze hebben het alleen geschreven of samen. En dat vind ik een knap staaltje werk om met veel eigen werk op de proppen te komen.

Soms klinkt het als een allegaartje zoals bijvoorbeeld op: ‘Take Me Back’ waar je een soort wall of sound over je heen krijgt. Daar is niks mis mee als je het dan afgewisseld met een iets meer gestroomlijnde sound. En dat is een punt dat op dit album goed is uitgewerkt. Dat viel me overigens al op, bij het beluisteren van Dave’s vorige album, maar dan niet zo uitgebreid als nu.

Neem bijvoorbeeld maar de titeltrack: ‘Slip Into A Dream’ en luister daarna eens naar ‘Sweet Love’. Twee uitersten want de titeltrack is een stevig nummer waarin alle ingrediënten van rock ’n roll, blues en rock terugkomen terwijl in ‘Sweet Love’ voor een groot deel de soul op de voorgrond treedt. Na deze soul intermezzo stapt de band over op het kittige ‘Louise. Let dan ook eens op de saxofoon van Sax Gordon en de piano van Harry Yaseen, dit is pure rock ’n roll met een mespuntje blues in de vorm van de slidegitaar. Dit klinkt werkelijk waar prachtig, bijna zou ik geniaal geschreven hebben zoals dit is uitgewerkt.
Met de titeltrack wordt het album geopend en als ‘reprise’ van 1.40 minuten ook afgesloten. Daar tussen in bevinden zich spetterende songs waarop je Bobby Rush op de bluesharp tegenkomt maar ook Greg Guy, de zoon van, op gitaar en Sax Gordon op de saxofoon.

‘Walk On Down’, nummer 9 op het album is een bluesnummer dat je onder de noemer slowblues kunt plaatsen. Subtiel gitaarspel van Dave en een smooth zangstem van Monica complementeren dit tot een warm geheel. Een nummer waarbij je kunt weg zinken voor de open haard met een lekkere pint.

Drummer Jeff Taylor neemt op ‘Dorothy May’ ook de zang voor zijn rekening. Hij heeft dit nummer ook geschreven en heeft een Chicago blues geluid meegekregen. Een positief en rustig buitenbeentje dat ook weer op het goede moment op het album is geplaatst.
De enige cover op het album is van J.B. Hutto voor mij dus een reden om het originele ‘20% Alcohol’ te gaan beluisteren. Deze uitvoering heeft toch meer de blues dan de uitvoering van Dave Weld. Of dat een minpunt is denk ik niet, ik beschouw het juist als een positief punt als het iets anders klinkt. Een nummer arrangeren naar je eigen smaak en stijl kan heel goed werken zoals in dit geval waarbij het nummer meer rock inhoud heeft maar wel de nodige blues herbergt.

“Slip Into A Dream” kan mij met dertien nummers wel overtuigen. Waarbij ik de band weleens live aan het werk zou willen zien. Na het beluisteren van de beide albums van Dave Weld & The Imperial Flames ben ik ervan overtuigd dat dit een echte live band is die op de planken beter tot zijn recht komt. Maar vooral ook omdat hun muziekstijl beter daarbij past.