logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Celso Salim Band – Mama’s Hometown
WTR004

Tekst: Paul Scholman

CelsoSoms valt er met een doffe plof een cd op de mat van een band waarvan de naam je in eerste instantie niks zegt. Kwestie van draaien en het kwartje valt vanzelf, is het devies. Een echte opgave was het niet om er doorheen te komen.

De Celso Salim Band presenteert het nieuwe geluid geworteld in het blues verleden, zo staat er ergens op de website beschreven. Oude wijn in nieuwe zakken, maar op zeer overtuigende wijze gebracht met het in acht nemen van de vele stijlen in de diepere blues, de krochten zoekend van, de randen van de diverse stromingen bewandelend, net binnen de grenzen, oog hebbend om iets origineels neer te zetten en vooral met hart en ziel te overtuigen. Ondertussen flirtend met jazz en rock. Deze omschrijvingen torpederen mijn brein een beetje, maar dat kan ook met andere problemen te maken die ik maar even voor mezelf hou, maar die wel mijn bluesgevoel voeden...

Braziliaans gitarist Celso Salim heeft zijn eerste contact met de gitaar toen hij zes jaar oud was. Op 12-jarige leeftijd begint de getalenteerde jonge musicus te luisteren naar de eerste bluesplaten die zijn leven voorgoed op de schop gooien. Sindsdien wist Celso wat hij wilde worden: Bluesgitarist. Jarenlang studeerde hij elke dag, elk uur gitaar. Het uitpluizen van oude lp’s van artiesten als Robert Johnson, Muddy Waters, BB King, Freddie King en Johnny Winter om er maar een paar te noemen. Later ontdekte hij 60's en 70’s kunstenaars als The Allman Brothers Band, Jimi Hendrix en Eric Clapton. Op zijn 17e verhuisde Celso, naar de VS om eerst drie jaar muziek te studeren en het uitvoeren onder de knie te krijgen van liveshows. Tijdens deze periode kwam hij in aanraking met nog weer andere stromingen en genres zoals Soul, Jazz, Folk en Country. Ook dat was van grote invloed op het spel en de keuzes van Celso’s muziek.

In Brazilië heeft Celso een vaste schare fans opgebouwd, vijf soloalbums sinds 2001 zullen daar debet aan zijn, en hij wordt beschouwd als een van de beste gitaristen in het land. Hij heeft ook getoerd met lokale bekendheden van Brazilië, hier onbekend en heeft ook wat opnames gemaakt met enkele van deze gasten uit de scène van de Braziliaanse Blues/Rock. Featured vaak onder de Braziliaanse top-acts heeft Celso op de grootste festivals en podia gespeeld. In Europa opende voor legendarische BB King, maar voor Deep Purple en John Hammond en zijn ding gedaan met bluesman Larry McCray, en niet te vergeten met blues legendes als Magic Slim en Willie "Big Eyes" Smith (Muddy Waters drummer).

Celso vertrekt in 2014 opnieuw naar Los Angeles en is een zeer veel gevraagd man. Hij groeit uit tot een van de meest gerespecteerde gitaristen van Zuid-Californië. De Celso Salim Band heeft tweemaal de Southern California Blues Society Challenge gewonnen van de deelnemende Bands (2015 & 2017) en haalden de halve finale op de International Blues Challenge in Memphis, TN. 2018
De Celso Salim Band won vijf ‘Independent Music Awards’ in de categorieën: Blues Song (2008), Blues Album (2015), Jazz met zang Song (2015), Funk/Fusion/Jam nummer (2017) en R&B/Zielenlied in (2018). Hun laatste album, To The End Of Time (2014), krijgt lovende kritieken uit de gehele blueswereld waar blues nog meetelt.

De bandleden zijn Brazilian singer Rafael Cury on lead vocals; Mike Hightower: Electric and upright bass/harmony vocals; Lynn Coulter: drums/percussion/harmony vocals; David Fraser: piano, keyboards and Celso Salim: guitars/dobro/lead vocals. Special thanks to: Darryl Carriere, harp on track 2; Mo Beeks, Hammond on tracks 1,4 and 7; Minque Taylor, Harmony Vocals on tracks 5 and 7.

Op deze plaat staan heerlijke nummers en dat begint meteen al met het openingsnummer ‘Mad Dog’ met een lekkere slide traktatie in een melodieus gezongen nummer door Rafael Cury. Cury is behept met een uitstekende soms soulvolle stem. Daarnaast is het een zeer veelzijdige plaat die veel stromingen herbergt en eigenlijk nauwelijks verveelt vanwege de afwisseling. Veel stijlen komen we tegen op deze plaat, zoals het Southern Rockachtige ‘Got To Find That Babe’. ‘No Need To Be Alone’ behoort ook tot een van de hoogte puntjes op deze nergens tot verveling te betrappen plaat. Buiten The Traditional ‘In My Time Of Dying’, althans de cover vermeld het niet, zijn alle nummers gepend door Salim (alleen) en Douro Moura.
Deze door Celso Salim en Mike Hightower geproduceerde schijf staat als een huis en draai ik geheid over tien jaar nog...