logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Blues Is Alive and Well - Buddy Guy
(Silverstone 19075812472) 

Tekst: Bert Lek

Buddy GuyBlueslegende Buddy Guy brengt drie jaar na 'Born To Play Guitar' (2015) een nieuw studioalbum uit en wat voor een!  
Hij begint heel mooi ingetogen met ‘A Few Good Years’ met de vaste basis van dit album: Tom Hambridge op drums (Hambridge neemt dertien songs voor zijn rekening als schrijver) Rob Mcnelley, rhythm gitaar, Kevin Mckendree, piano en Willie Weeks op bas. 
Hierin kijkt Guy terug op zijn leven en vraagt aan de Heer of Hij hem nog een aantal mooie jaren wil geven. 

Vervolgens gaat het tempo omhoog in ‘Guilty As Charged’, over duivelse verleidingen en bij ‘Cognac’, over de prima, maar wel dure alcohol, wordt ook nog Muddy Waters opgevoerd. Als hij nog leefde dan was de fles snel leeg en treden de eerste gasten Jeff Beck, gitaar en Keith Richard, gitaar voor het voetlicht. O.l.v. Guy krijgen beiden de gelegenheid om hun gitaarkunsten te tonen. Om en om en een kort beschaafd gitaarduel van beide grootheden. Dit is een pracht nummer voor de gitaristen onder ons. 
Daarna het titelstuk van het album, waarmee je op het verkeerde been wordt gezet. De Bluesmuziek is springlevend, maar het verdriet van een verloren liefde, waar de blues soms voor staat wordt hier geweldig gezongen door Guy. Het nummer krijgt door de toevoeging van de Muscle horns een prachtige dimensie.   

‘Bad Day’, zelfs Guy kan een slechte dag hebben wanneer hij een prent van $300.00 krijgt voor te hard rijden en de ellende alleen moet verwerken, is een heerlijk stukje Chicago Blues met Mckendree op een rammelende piano en Emil Justian op de Mississippi-saxofoon en Guy scheurend op de Stratocaster.

In ‘Blue No More’, mijmert Guy over het moment wanneer hij aan de hemelpoort verschijnt. Hier gaat Guy een duet aan met de Engelse zanger/gitarist James Bay, die bekend is van de monster hits ‘Let It Go’ en ‘Hold Back The River’. Het wordt een vraag- en antwoordspel tussen de mannen, die nergens vlamt. Hetzelfde geldt voor het gitaarspel. Het lijkt of de opname tot stand is gekomen tussen twee werelddelen. 
‘Whiskey For Sale’ is een funky song die gaat over de geneugten van deze drank, ‘You Did The Crime’ begint door de drum van Tom Hambridge heel dreigend. Daarna voegt Mick Jagger op harmonica zich bij de groep. Guy zingt over zijn foute vrouw, wie anders? Hij wordt belazerd en in de maling genomen. 
‘Old Fashion’ is vol met blazers en met een lekkere gitaarsolo. Het nummer gaat over ouderwets zijn, maar dat deert niet meer wanneer je zoals Guy 81 jaar jong bent. 
‘When My Day Comes’ is erg melodramatisch. Guy vraagt, als het zo ver is, of hij naast de wilgenboom begraven kan worden.  
‘Nine Below Zero’ (Sonny Boy Williamson) is het enige bekende bluesnummer uit vervlogen tijden, dat hier een bombastische uitvoering krijgt. 
Dubbelzinnig of niet? ‘Ooh Daddy’ is een lekker uptempo nummer met Hooker invloeden. 
‘Somebody Up There’ is een orkaan van gitaargeweld en gaat over hogere machten, die over Guy waken in moeilijke tijden. 
Duidelijker kan Guy niet zijn in ‘End Of The Line’. Hij is de laatste van de grote bluesmannen die nog leeft en hier laat hij dat horen en hoe! 
‘Milking Mother For Ya’ duurt minder dan een minuut en is een geintje over zijn zus, die een stier wil melken. 

64 minuten excellente blues in verschillende vormen heeft Guy met deze cd afgeleverd. Dé cd van 2018?!