logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Bonita & The Blues Shacks - Bonita & The Blues Shacks
CCR

Tekst: Wil Wijnhoven

Bonita and The Blues ShacksBB and The Blues Shacks mag je rekenen tot de betere Europese bluesbands van dit moment. Samen met de Zuid-Afrikaanse Bonita Niessen, een van de meest gerenommeerde soulzangeressen in Zuid-Afrika, brengen zij een nieuw album uit. Dat doen ze onder de alleszeggende titel “Bonita & The Blues Shacks”. Daarmee wijkt de Duitse band enigszins af van hun reguliere werk, ik schrijf hier expliciet ‘enigszins’ omdat hun stijl ook hier herkenbaar blijft. Tijdens hun optredens en op sommige van hun albums kom je buiten hun swingjump ook wel songs tegen met duidelijke soulinvloeden, de invloeden die op dit album iets meer zijn aangedikt en ook meer de hoofdrol opeisen.

Met vijftien nummers verdeeld over covers en eigen werk zoals de openingstrack: ‘Don’t Call Me Baby’ dat geschreven is door Andreas en Michael Arlt samen met Bonita. De hand van de gebroeders Arlt zijn duidelijk hoorbaar, vooral de gitaarpartijen spreken hier boekdelen.

‘Love Ain’t Never Hurt Nobody’ is een nummer waar je de soul hoort en proeft en waarvan ik vind dat die soulvolle stem van Bonita volledig tot zijn recht komt. Haast zwoel maar bovenal warm klinkt de zang. Die mooie ‘softe’ zang komt ook terug op: ‘You Keep Me Hanging On’ waarbij je ook eens moet letten op de achtergrondzang. Voor mijn gevoel kan dit nummer door als een ‘kippenvelletje’. Een heel mooi rustig en ingetogen nummer met een hoog niveau aan muzikaliteit van The Blues Shacks.

Van een geheel andere orde noem ik ‘This Little Girl’s Gone Rockin’, eigenlijk zegt de titel het al, het is een rock and roll nummer. Maar hier ben ik bijzonder gecharmeerd van de intro die mij doet denken aan een Billy Holiday, maar dat duurt maar enkele seconden want dan gaat de ‘zweep’ erover en wordt het tempo opgevoerd naar rock and roll niveau.

En natuurlijk kom je bij de ‘echte’ BB & The Blues Shacks sound uit als Michael Arlt de zang voor zijn rekening neemt of in het geval op ‘Sure Cure For The Blues’ waarbij Bonita na enige seconden invalt. Opvallende plaats op veel nummers neemt de orgel en piano in, echter hier hoor je duidelijk de piano een hoofdrol opeisen, buiten uiteraard de zang en gitaar. Daarnaast komt hier de bluesharp van Michael ook nog eens stevig op de voorgrond.
Buddy Johnsons ‘Satisfy My Soul’ mag ik als een meer dan voorbeeldige cover noemen benaderd de uitvoering van Buddy beter dan die van Bob Marley. Maar dat ik zuiver een kwestie van smaak.

Andres Arlt en Bonita hebben zich gevonden in het door hen geschreven ‘Bad News’. En ook zonder dat je het zou weten wie de componisten zijn kom je er al snel achter dat Andreas dit nummer heeft geschreven. Buiten Bonita’s stem wordt hier alles uit Andreas’ gitaar gehaald. De bluesnoot wordt hier nog eens extra versterkt door Michaels bluesharp.
Een mooie combinatie wordt hier tot in de puntjes uitgewerkt. Dat is ook de kracht van Andreas zijn muzikale en schrijvers kwaliteiten.
BB and The Blues Shacks zoals we ze ‘echt’ kennen komen we tegen op ‘I’m Lonesome’. Een uptempo nummer met de overbekende sound maar wel met de zang van Bonita. Dus eigenlijk 80% BB & The Blues Shacks en 20% Bonita Niessen.

Afgesloten wordt er met het mooie en zwoele ‘Never Let Me Go’ een nummer dat me doet denken aan rokerige nachtclubs uit de oude zwart/wit gangsterfilms. Je moet maar een verbeeldingsvermogen hebben?

“Bonita and The Blues Shacks” is herkenbaar BB and The Blues Shacks maar toch ook net weer iets anders. Dit komt natuurlijk door toevoeging van Bonita Niessen maar ook door de eigen songs die op haar lijf zijn geschreven.
Ieder keer verrassen de mannen uit Hildesheim me weer met bijzonder fraai werk en met dit album is hen dat weer gelukt. Een top album.