Up Bluezy Blues Ridderkerk 2019 Slideshow

 

Bluezy Blues Festival Ridderkerk 2019 

Tekst: Paul Scholman 
Foto’s: Bert Lek 
Foto’s Black Cat Biscuit: Paul Scholman 

bernard allisonOnlangs overleed kompaan John Blom, geluidsman bij de radio-uitzendingen van Bluezy Radio bij RTV Ridderkerk en vrijwilliger bij dit festival. Aan het begin vraagt Nico ‘Bluezy’ Bravenboer aandacht aan het heengaan van John. Hij draagt deze editie aan hem op. Er staat een foto op het podium. Eentje zoals we de man konden uittekenen: ín de studio…. 
 
Een perfecte opener voor een bluesfestival als juist deze Black Cat Biscuit. De aimabele Belgen spelen een uitstekende blues. Komend weekend staan deze heren in Portugal, De Azoren, in de finale van de Europese Blues Challenge met o.a. The Dynamite Blues Band en Kyla Brox.
Met andere woorden, er staat daar een prima line-up en deze Black Cat Biscuit staat gewoon hier in Ridderkerk hun generale repetitie te doen en dat doen ze met verve. Zanger Bart Arnauts wisselt zijn rhythm gitaar soms af voor een uit de kluiten gewassen cigarbox en Mark Sepanski blaast dan weer à la Toots  Thielemans en dan weer smerig als Lester Butler. Mooi die afwisseling. Patrick Indestege, bas en Jeff Gijbels, drums, zorgen voor het strakke werk, zodat alles bij elkaar blijft en de onvolprezen Stanley Patty zet met zijn akkoorden Black Cat Biscuit verder op de kaart. Vorig jaar op Wespelaar al een eyeopener en het is de moeite waard voor het clubcircuit om deze gasten vaker naar Nederland te halen. 
 
Joe Undercover Cocker tribute speelt een aardige set maar persoonlijk had ik al weinig op met Cocker bij leven, laat staan dat een tributeband mij echt kan bekoren, hoe aardig de poging ook bedoeld is. ‘Joe Cocker’ aka Cees Geluk zet de illustere zanger neer met de bekende Cocker gebaartjes. Deze mensen doen hun best en zetten zeker een prima show neer. Gitarist Armand Gabeler en saxofonist Jeroen Heeselaars eisen alle aandacht op.  In het kader ‘voor elk wat wils’ past deze band er natuurlijk prima tussen, maar deze jongen is gezellig even een hapje gaan eten na een aantal nummers. 
 
Dani Franci (’90 Italië) is van een andere orde. Hij komt opdraven met een jonge band die de gemiddelde leeftijd fors doet dalen van de podiumgasten die we te zien krijgen vandaag. Sinds 2011 timmert hij aan de weg en heeft inmiddels een aantal cd’s op de markt gezet. De man speelt een uitstekende strakke set op zijn rode Fender. Hij springt bij elke solo van voor naar achteren over het podium en staat werkelijk geen tel stil. Foto’s maken is bijna een sport geworden, maar of het zijn gitaarspel ten goede komt is vers twee. Zijn andere gitaar blijft onaangeroerd.
‘Thats How Strong Live’ is een slowblues, een van hoogtepuntjes tijdens deze set van Dani Franci en misschien wel van de middag. Mooie gitaarsolo's, prima opgebouwde set en het publiek mag meezingen. Uitstekende band ook met de orgelman op Hammond, die lekker ook de nodige aandacht opeist en de naam Manu Ghirlanda draagt. Bassist Michael Tabarroni deed zijn ding, niets meer en niets minder, maar dat hoeft ook niet. Drummer Brandon Pettiford is, geloof ik, 19 jaar oud en vooral trots als een pauw met zeven staarten. 
Van deze Franci gaan we vast nog meer horen. Ik ben verrast over zijn opbouw van deze set, want dat zit goed in elkaar. Van boogie tot soulachtige tinten, eindigend met heerlijke bluesnummers en veel solerend, ook de Hammond man overigens.  

Joey Blu (zanger trombonist Joseph Bowie) & BlueZbone: Funk, Soul, Blues en Rock hoor je bij deze band en vooral de eerste tonen zijn behoorlijk stevig.
Door het wegvallen van de draadloze techniek van de trombone breekt er lichtelijk paniek uit bij Bowie. Hij geeft dat af op de geluidsmensen, maar ook op zijn bandleden. Hij loopt nog net niet stampvoetend over het podium. 
Jeffrey van Duffelen (ex 12BBB) zit achter de kit en zijn broer Sylvian speelt op bas. Minder blues, meer rock. Gitarist Patrick van der Hoeven laat zich niet uit het veld slaan door de perikelen vooraf en gaat direct los.
Jan Eschke, toetsenist voor de gelegenheid, heeft er een stukje sturen voor over om vanuit München naar Rotterdam te komen. Hij zal een hotelletje op de koop toe hebben gekregen bij mede-sponsor Van Der Valk. De sfeer voor het podium is prima en het is even wat anders dan the real deal blues. Er zijn mensen die het leuk vinden, maar ook liefhebbers die minder over Joey Blu te spreken zijn.
Joe UndercoverDaar blijkt maar weer uit dat smaken verschillen. Leuk die discussies aan de bar. 

Tony Coleman, voormalig BB King drummer met zijn Italiaanse band, heeft zijn drumkit op de rand van het podium gezet. Zijn basdrum vibes vliegen zo je lijf binnen, ondersteunt door sax en trompet en op links een Hammondorgel met Henri Carpaneto, en de zeer verdienstelijk spelende Umberto Porcaro op gitaar.
Echter, Coleman kan heerlijk teren op de naam van BB King en ik hoor een bekende van mij de vraag hardop stellen, “Hoeveel drummers heeft BB King versleten tijdens zijn imposante carrière?” De man heeft een punt!
Calep Emphrey (played blues with all 3 Kings), maar heeft 31 jaar bij BB King gespeeld, blijkt na een Googeltje. Geeft verder niet, het is maar een weetje… 
Get Ready van Rare Earth, een bluesy, soulachtig nummer komt sporthal de Fakkel binnendrijven. Coleman is een krachtige drummer, zingt redelijk, maar hij heeft weinig frivoliteit en verrassende elementen in zijn spel en vooral erg veel van hetzelfde. 

Bernard Allison vangt iets te laat aan. Veel funky nummers en wat opvalt is dat zanger, gitarist Dylan Salfer veel de ruimte krijgt om te soleren. Salfer, al vanaf zijn achtste gitaar spelend en nu op zijn negentiende jaar een talent om in de gaten te houden. Hij mag zelfs de toegift zingen, toch een eer. 
Met Bad Love eert Bernard zijn vader en met Voodoo Chile, Hendrix. 
Pa geëerd. Love you daddy speelt Bernard en brengt weinig nieuws ten opzichte van zijn tour twee jaar geleden. 
Hij komt wat laat op stoom en eigenlijk staat hij een beetje plichtmatig te spelen, zeker het eerste half uur. Ik heb hem beter gezien, zoals twee jaar geleden in Wespelaar waar hij echt een gedreven set speelde voor drieduizend mensen. Het zal helpen, een beetje meer publiek.
Ik denk dat de teller al snel op 300 bezoekers bleef steken, deze 16e editie. Veel bezoekers kiezen het hazenpad al voor aanvang van Allison. Acht uur muziek op een rij is best lang. Je kunt overwegen om een band minder te plaatsen en wat eerder te stoppen of later te beginnen. Gelukkig ga ik daar niet over. 

Nico Bluezy Bravenboer komt nog even afscheid nemen en de sponsoren bedanken. 
We hopen op een zeventiende editie in 2020… Nico, BEDANKT!!! 

 

Black Cat Biscuit (1 van 5)
Black Cat Biscuit (2 van 5)
Black Cat Biscuit (3 van 5)
Black Cat Biscuit (4 van 5)
Black Cat Biscuit (5 van 5)
Dany Franchi_1177
Dany Franchi_1180
Dany Franchi_1183
Dany Franchi_1186
Bernard Allison_0167
Bernard Allison_1264
Bernard Allison_1286
Bernard Allison_1288
Bernard Allison_1290
Bernard Allison_1297
Bernard Allison_1301
Tony Coleman_0127
Tony Coleman_1222
Tony Coleman_1235
Tony Coleman_1240
Tony Coleman_1247
Joey BLue_0029
Joey BLue_0039
Joey BLue_0050
Joey BLue_0054
Joey BLue_0108
Joe Undercover_0014
Joe Undercover_1118
Joe Undercover_1130

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 29 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help