logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Dance Like A Windmill - Black Hammer Voodoo
Eigen beheer

Tekst: Paul Scholman

Black Hammer VoodooHet bloed kruipt waar het niet gaan kan: Kim Snelten en Michiel van Leeuwen hebben elkaar weer gevonden, daar waar beiden waren gestopt met Rusty Apollo. Na wat omzwervingen in het circuit hebben ze elkaar toch weer opgezocht: Black Hammer Voodoo is ‘Deep Dark Shit’ met een eigen gezicht en een eigen geluid. Scherpe zang, snerpende mondharmonica, scheurend gitaarwerk, stevige groove, zo staat op de website beschreven.

En de eerlijkheid gebied te zeggen dat nadat ik deze heren voor de eerste keer in een Deep Dark Café in Amersfoort heb zien spelen, het daar alleen maar mee eens kan zijn. Weinig blues vertelde Michiel van Leeuwen vooraf, maar dat waagde ik te ontkennen, want het was daar in Amersfoort zomaar 80% blues, maar het jasje waarin het gegoten werd paste perfect.
En dan is daar ineens Dance Like A Windmill. Gauw in de cd-speler gefrommeld en het titelnummer dendert letterlijk mijn huiskamer binnen. Lekker vuig gitaarspel, lekker rockerig, de bijna overstuurse zang van Michiel van Leeuwen, maar bovenal het gefreewheel van Kim Snelten die, zo lijkt het van bovenop een windmolen staat te spelen. 100 meter hoog lijken die dingen tegenwoordig dus de beeldspraak is daar. Slechts één traditional ‘Catfish’ zult u vinden, maar geheel naar eigen hand gezet met een bevlogen Snelten op de mondharp en de overige vijftien nummers zijn uit eigen pen. Sam Shine rijgt de heerlijke uiteenlopende licks uit zijn gitaar aan elkaar.

Zanger/bassist Michiel van Leeuwen (Gruppo Sportivo, Bombitas, De Dijk) en Harmonica legende Kim Snelten (The Scene, Jack Of Hearts, Jeffrey Lee Pierce, Drippin Honey, AJ Plug) kennen elkaar dus van Rusty Apollo. De klik was daar en aangevuld met gitarist Sam Shine en drummer Francesco Libero. Zwaar aangezette bassen moeten via mijn versterker worden teruggeschroefd, want bij de buren klotst de koffie over de schoteltjes. Maar daar krijgen ze wel wat voor terug… Een dijk van een plaat die heerlijk vuig in het rock segment hangt, met een bluessausje overgoten en soms lekker retro eind jaren zeventig klinkt.

Natuurlijk is Black Hammer Voodoo een vreemde eend in de bijt. Een beetje excentriek? Beoordeelt u dat zelf. Gangbare muziekjes spelen de heren niet. Gelukkig niet! Mijn buren zijn er niet zo heel blij mee… Ik wel!