logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Almost There – Barrelhouse
V2 Records

Tekst: Huub Houben

BarrelhouseEnkele weken vertrok ik uit een platenzaak in Amsterdam met de inmiddels befaamde LP van Barrelhouse met Albert Collins. We schreven 1979.  Gisteravond vertrok ik vanuit Tegelen met een LP en Cd van het nieuwste werk van Barrelhouse; “Almost There”. Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan sinds beide uitgaves, van alleen maar LP naar Cd en nu zijn we weer bij de LP beland, en krijgen we de CD erbij! Nog nagenietend van hun optreden bij Bluesrock schuif ik de CD maar eens snel naar binnen, vol verwachting uiteraard. De LP bij de hand om ouderwets mee te lezen.

12 Songs (een combinatie van eigen nummers en covers), zijn “live” in de studio opgenomen waardoor er zich een directheid en openheid openbaart waarmee een band met de band ontstaat. Als u begrijp wat ik bedoel.

De opener “Hard Feelings” laat direct de intense stem van Tineke Schoenmaker tot zijn recht komen, gedragen door het piano werk van Han van Dam. De persoonlijke noot is veelal op het album aanwezig, de emotie is duidelijk voelbaar, niet alleen in de opener maar ook op “I Wish I Could Pray” en het Muddy Waters nummer “I Wanna Go Home” . Het is maar een voorproefje want  “Lonely Together” spant wat dat betreft toch wel de kroon. Het is op het lijf geschreven van Tineke Schoenmaker, misschien een vreemde stelling als je bedenkt dat ze het zelf schreef en het daarnaast wel heel persoonlijk is. Ze weet in elk geval het diepste in je te raken! Het komt dan ook uit het diepste van haar hart. Je hoort het gewoon, je voelt het gewoon. Uiterst knap.

Toch is er meer dan “de blues” te horen, de vrolijke noot wordt geenszins vergeten. Het vlotte “Down in The Alley” heeft een heerlijke power die onverminderd doorgezet wordt op het Blind Willie McTell nummer “Born To Die”. Mijn vrouw die op de achtergrond meeluistert heeft bij het instrumentale “Hoky Poky” dezelfde mening als mij; het lijken de Allman Brothers wel, en dit is een huizenhoog compliment voor de broers Laporte!, terwijl Han van Dam in “Goodbye” al het instrumentale werk voor zijn rekening neemt, de vocalen uiteraard weer van Tineke.

En dan de titelsong, de eerste tonen brengen je in een Slow-blues stemming. Huilende gitaarpartijen met het vocale (ingetogen) geweld van Tineke Schoenmaker doen je de tranen in je ogen springen, de intensiteit zet je kippenvel ook nog eens rechtop. Mijn lieve hemel, wat een nummer!
“Almost There”, we zijn er bijna.

Kan het dan nog beter?