Als je het aan de circa 400 bezoekers van het afscheidsconcert van The Kingsnakes vraagt dan kan een afscheid heel mooi zijn. Een afscheid met een traan weliswaar, maar toch het is mooi geweest zaterdagavond 11 oktober in Rossum.
In Morisson’s Irish Pub hebben The Kingsnakes in een ruim vier uur durend optreden afscheid genomen van de fans. Dat hebben ze gedaan in een feesttent die men naast de pub heeft opgezet. Maar ondanks het formaat van de tent blijkt deze nog te klein te zijn voor de groeiende aanwas van het publiek.

Het belooft een indrukwekkende happening te worden waarbij bijna alle leden en ex-leden van The Kingsnakes één voor één het podium betreden om hun muzikale zegje te doen. Goed is het ook om Sven van den Berg weer in goeden doen te zien. Na een wat moeilijke periode is hij weer volledig terug aan het venster en dat laat hij deze avond ook duidelijk blijken.
Tijdens de eerste drie songs van het optreden staat de band op het podium met Eric Labadie op drums die wordt afgelost door Gerrit Wagemakers. Hij is de eerste drummer van The Kingsnakes. Ook ‘Big Pete’ (ex-Strikes en The Backbones)  verschijnt op het podium net zoals Mischa den Haring en Martin de Ruiter, beiden van T-99. The Generators frontman ‘Big Rich’ laat zich ook gelden. Samen met Sven van den Berg gaat hij het duel op het podium aan dat overigens ook is voorafgegaan door het magnifieke harpspel van Big Pete. Fraai is ook dat Eric Ruysink, the big boss van Morisson’s op het podium verschijnt om een nummer mee te zingen.
Het publiek gaat volledig uit zijn dak bij de stevige blues die de heren op het podium spelen. De muzikanten hebben er echt zin in. Dat is te merken als Gerrit en Eric tegelijkertijd achter de drums kruipen en als duo voor een flinke stevige drumbacking zorgen.
Natuurlijk mag ik niet nalaten om het schitterende en strakke gitaarwerk van André Dieterman te roemen. Met zijn gitaarspel zorgt hij voor het stevige geluid van de band. Het moment dat hij samen met Mischa den Haring tijdens het nummer ‘I Could Have Loved You’ soleert, is onvergetelijk. Beide gitaristen spelen haast in een roes en gaan tot het uiterste waardoor ze ook het publiek in die roest meenemen. Nog spannender wordt het als André een van zijn gitaren volledig kaduuk slaat op het podium. Het lijkt of we weer in de seventies zijn bij een optreden van The Who. Jammer van de gitaar maar het oogt wel spectaculair.
Zelfs voor bassist Arno Vervest (The Bluescrowns), die normaal toch vrij rustig is op het podium, is dit een absolute topavond. Ook hem lukt het niet om stil te blijven staan, met zijn imposante zilverflonkerende staande bas zorgt hij met zijn stevige gepluk voor het diep klinkende en begeleidende geluid dat zo herkenbaar is voor een bas.
We horen veel bekend werk voorbij komen zoals: ‘Bruxelles Swing’, een van de favoriete nummers van de band, ‘Lollypop Mama’ en ‘Ronnie Johnnie’, alles meer dan uitstekend gespeeld. Maar de nummers van Lester Butler zijn voor mij toch wel het hoogtepunt. Het zijn songs waarbij Sven van den Berg en Big Pete zich volledig in uit kunnen leven. Allebei zijn het twee adembenemende harpspelers met ook nog een goede stem, die tot de top behoren in Nederland maar ook ver daarbuiten.